Winkelbeleving

Na lange tijd was ik weer eens in het bekende Zweedse woonparadijs. Het was een tamelijk schokkende ervaring, zo tussen de kooplustige dagje-uit-mensen, nu ik in de loop van de tijd ben afgekickt van koopverslaving. Het doet mij weer denken aan de ‘melkinrichting’ bij melkveebedrijven, waarin de koe, verleid door een lekker hapje, volautomatisch van haar melk wordt verlost. Maar het moest even, ik had iets nodig. Het leek mij absurd om een halve marathon te moeten lopen om mijn doel te bereiken, maar helaas mislukten pogingen om de verplichte route te omzeilen jammerlijk. De voorgestelde doorsteekjes bleken toch vooral verwarrende kluitjes-in-het-riet met als gevolg dat ik eerder méér dan minder meters heb afgelegd om uiteindelijk bij mijn doel te komen – het niet eenvoudig om aan een Systeem te ontsnappen blijkt maar weer. En toen de weg terug. Ik was vastbesloten om de kortste weg naar de kassa te vinden. Wat is de kortste weg naar de kassa? vroeg ik aan een van de professioneel-vriendelijke en -hulpvaardige personeelsleden. U moet de route op de borden volgen. Maar ik drong aan. Er is toch wel kortere weg? Ja die was er, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Nu weet je, dat als iemand het woord ‘eigenlijk’ gebruikt, dat het pleit gewonnen is. En zo werd ik dus gewezen naar een nabijgelegen trapportaal dat bij de uitgang uitkwam. Op zich al een vervreemdende ervaring. Je gaat een klapdeur door en plots ben je van de pretwinkelbeleving in een onttoverende leegte. Zoals wanneer bij sluitingstijd in het café de lichten aangaan.

Bij de kassa aangekomen wachtte mij nog een andere nieuwigheid. De medewerk(st)er met handscanner was er niet meer, ik diende zelf de aanwijzingen op het computerscherm te volgen en zodoende mijn aankopen te scannen en af te rekenen. Weer een stapje in de ontmensing, zoals dat ook in de supermarkt zijn intrede heeft gedaan. Enigszins getergd door dit nieuwe dieptepunt van winstmaximalisatie, was ik natuurlijk weer te eigenwijs om de aanwijzingen braaf door te nemen. Een opzichter liet mij echter enigszins snibbig weten dat ik gewoon moest lezen en doen wat er op de schermpjes wordt voorgeschreven. Geen ‘eigenlijk’ deze keer. En ik besefte maar weer eens dat het haar schuld niet is. Dat is het venijnige van systemen, je kunt er geen vat op krijgen, de mensen die het uitvoeren doen ook maar wat hen wordt opgedragen, ze verdienen hun boterham en zijn niet verantwoordelijk.
‘Zalig Pasen’ wenste ik haar bij het vertrek, om het goed te maken. En dat wenste zij mij ook.

Bronnen van inspiratie

Natuur, cultuur, architectuur, literatuur... dat zijn veel "uren" bij elkaar opgeteld! Maar die uren zijn welbesteed, niet alleen aangenaam maar ook nuttig en nodig. Want creativiteit moet gevoed worden.
Ik wil hier uitdragen dat inspiratie weliswaar niet komt aanwaaien, maar ook niet van ver hoeft te komen. Nieuwsgierigheid volstaat.