Kunst langs de IJssel.

We staan bij een contraptie van cortenstaal en iets met een kunststof vissenstaart en een bak water. Welwillend stel ik me daar een zeemeermin bij voor, gevangen in een cirkel. Of in de tijd… het mooie van taal, er is overal een verhaal bij te verzinnen. Maar de bijgeleverde toelichting verwijst naar de haringhandel, vergane glorie van Doesburg. Okeee. Kunst?? Ik zie het niet. Dan toch eerder een melige oprisping van de kunstenaar-bohemien die hiermee zijn/haar minachting voor de voorbijfietsende kunstminnaar verbeeldt. Een mevrouw uit Doesburg vraagt wat ik ervan vind. “Mwah…” zeg ik. “Maar in Doesburg aan de kade stond wel iets dat ik wel grappig vond. Die drie mensfiguren die een perspectief creëren in het weidse landschap.” “Maar dat stond er al”, laat de Doesburgse weten. Vandaar.

Inderdaad is het nogal eens een uitdaging om uit te maken wat nou bij de IJssselbiënnale hoort. Het thema Tij-Tijd-Tijdelijkheid geeft geen houvast. Geeft niks als het gaat om andere kunst of gewoon mooie of interessante objecten. Het is al leuk om met die blik te kijken, opmerkzaam te zijn. En helemaal om in het gewone iets verrassends te ontdekken. Maar het wordt bedenkelijk wanneer je bij een willekeurig rommelroestig object denkt: zou het misschien kunst zijn??

Later passeerde ik het kunstwerk ‘Fake newsstand’ een opzettelijk lelijk gebouwtje dat het IJssellandschap ter plaatse effectief verknalt. Uit de verklarende tekst: ‘(…) die als een chemicus verschillende ingrediënten bij elkaar gooit en hoopt op een alternatieve vorm van leven. Een leven waarbij de relatie centraal staat en absoluutheid tot het verleden behoort.’ Nou dan weet je het wel.

Maar gelukkig zag ik ook voorbeelden van geslaagde – ook dat is persoonlijk natuurlijk – interactie tussen kunst en natuur. Dat je denkt ja hier gebeurt iets; hier wordt met respect voor het landschap iets toegevoegd, een contrapunt. Verder viel mij nog op dat verschillende kunstwerken zijn te omschrijven als een bosje gelijkvormige sokkels of pilaren, met daarop een kunstvorm. Net als de pilaren en wieken van windturbines dus die op dezelfde manier kunnen worden gezien als een esthetische verrijking van het landschap. Het zou maar zo een heuse visie kunnen zijn.

Bronnen van inspiratie

Nat-uur, cult-uur, architect-uur, literat-uur... al die uren bij elkaar is veel tijd :-). Maar welbesteed. Ik wil hier uitdragen dat inspiratie niet in een vakje is te stoppen en ook niet van ver hoeft te komen. Nieuwsgierigheid en een open denkraam volstaan.