Reestdal

Iets noordelijk van de Vecht stroom de Reest, een beek die Drenthe scheidt van Overijssel. Het landschap is vergelijkbaar: weids groen land met verspreide bomen; een aantrekkelijk gevarieerd wandelgebied met zandwegen, akkerland, rietland maar de paden gaan ook bos en heide. Opvallend veel speenkruid, om die reden dus nergens op een foto, zo gaat dat. De stilte wordt alleen onderbroken door het klepperen van een ooievaar of de roep van een buizerd. Volgens een voorbijganger is het hier veel rustiger dan in het ‘toeristische’ Vechtdal. Mijn eigen ervaring is dat het in de Nederlandse natuurgebieden bijna altijd vrij leeg is, ook met coronaprotocol. De berichten over ‘file-wandelen’ kan ik niet bevestigen. Wordt het al ietsje drukker, dan is dat een goede indicatie dat er een parkeerpaats in de buurt is.

Ik had wel verwacht op deze voorjaarsdag vlinders te zien, maar helaas, slechts een enkele hommel om mij te begroeten. Het was ook wel een beetje fris, deze paaszaterdag, hopelijk lag het daaraan.

Dit was een wandeling van 34 kilometer, vanaf Balkbrug naar Oosterwijk en terug via een andere route. Ik zet bij wijze van experiment de gps-track hierbij – gemaakt op wandelnet.nl, heel makkelijk.

Wiedeweerga

Laatst prima wiedenweer, ik was in de buurt, dus ik dacht: ik ga weer eens naar de Wieden!
Voor wie de Wieden niet kent: het is een wijds rietland ten zuiden van Steenwijk. Op het gebied van riet kennen de Wieden hun weerga niet en ook voor vogelaars is het een feest. Het voortdurende gegak en gekwetter in de eindeloze verten om je heen heeft een vervreemdende werking en roept een lichte twijfel op, of dit nog wel het dichtbevolkte Nederland is. En dan zijn er verderop ook nog de Weerribben, een zelfde soort landschap, dat echter door grootschalige ontvening vooral bekend is als vaarwater. De Chinese enclave Giethoorn ligt daar ongeveer tussenin. Ten gerieve van de dagjesmens zijn hier vele pittoreske wandelroutes uitgezet en ook de kilometervreters worden op hun wenken bediend met een streekpad, het weerribben-wiedenpad. Qua fotografie misschien een beetje eentonig, al dat riet, maar voor onstpanning perfect. Zodat als het weer wiedenweer is, ik als de wiedeweerga weer naar de Wieden ga.

Het Buurse Veen

Zo’n winterse vlees-noch-vis-dag, waarop een wandeltocht nou niet de eerste keuze zou zijn. Maar je moet toch wat. De natuur is nog in rust en de verwachting is niet hooggespannen. Gelukkig verschaft de wintervorst op zijn eigen wijze toch nog voor kleine verrassingen.

Haaksbergen is met 40 kilometer niet al te ver hiervandaan en de weidse veenlandschappen ben ik de laatste tijd meer gaan waarderen. Het was mij een beetje ontgaan dat er in Twente nog zoveel moois te vinden is en dat haal ik nu in, zo heeft ook deze coronawolk nog een soort van gouden randje. Maar normaal gesproken had ik deze dag toch echt in een museum doorgebracht!

Dit is de GPS track voor deze wandeling (36km). Ik heb wat research gedaan om een interessante en afwisselende route te maken en ik let erop dat ik de auto kwijt kan, ook wel handig. Op zich is het maken van een track gemakkelijk met behulp van de wandelknooppunten op wandelnet.nl

2021

Na een jaar van coronawortelschieten
allen een groeizaam 2021 toegewenst.

Ik was deze nieuwjaarsdag in Lelystad, een mooie dag om een bezoek te brengen aan de Oostvaardersplassen voor een nieuwjaarswandeling. Het was al wat later op de middag, de zon stond laag en zou binnen afzienbare tijd kleurig ondergaan.
Goed voor een enigszins plechtig nieuwe-ronde-nieuwe-kansengevoel met spiegelend water voor de reflectie en buigend riet voor een toefje Confucius. Voor de juiste symboliek had het een zonsopgang moeten zijn, maar dat terzijde, ik was ’s ochtends nog druk doende met het verwerken van champagne.
Ik liep daar zo wat te mijmeren, onderwijl zoekend naar fraaie kaders voor het avondrood, toen er er iets bijzonders gebeurde. Vanuit het noorden kwam en vlucht ganzen aangevlogen. En nog een en zo verder, tientallen V-formaties op rij. Wat een spektakel. Wat een kabaal ineens, zo werd het nieuwe jaar toch nog met luid geluid ingeluid!

Nog een levenswerk

Ter gelegenheid van zijn 25-jarige loopbaan, ben ik deze middag op ontdekkingstocht met natuurbeheerder Tino van Beek, samen met nog een stuk of twintig natuurliefhebbers. De jubilaris is een man van het robuuste soort en de toewijding aan zijn werk straalt af van zijn ikonische verschijning. Hij is hier duidelijk helemaal op zijn plek, het is ondenkbaar dat hij iets anders zou kunnen doen dan precies dit. Met verve en zichtbaar plezier vertelt hij over zijn passie, het landschap, de rijke flora die hier onder zijn bezielende leiding tot ontwikkeling is gekomen. En natuurlijk kleurrijke verhalen over aangegrepen kansen en afgewende bedreigingen. Mooi hoe mens en passie zo met elkaar verweven kunnen raken.
‘En hoe moet het nou als jij er niet meer zou zijn’ vraagt iemand uit het gezelschap.
Een retorische vraag eigenlijk; maar gelukkig is de jubilaris voornemens om ook de komende 25 jaar nog vol te gaan maken.