Nog een levenswerk

Ter gelegenheid van zijn 25-jarige loopbaan, ben ik deze middag op ontdekkingstocht met natuurbeheerder Tino van Beek, samen met nog een stuk of twintig natuurliefhebbers. De jubilaris is een man van het robuuste soort en de toewijding aan zijn werk straalt af van zijn ikonische verschijning. Hij is hier duidelijk helemaal op zijn plek, het is ondenkbaar dat hij iets anders zou kunnen doen dan precies dit. Met verve en zichtbaar plezier vertelt hij over zijn passie, het landschap, de rijke flora die hier onder zijn bezielende leiding tot ontwikkeling is gekomen. En natuurlijk kleurrijke verhalen over aangegrepen kansen en afgewende bedreigingen. Mooi hoe mens en passie zo met elkaar verweven kunnen raken.
‘En hoe moet het nou als jij er niet meer zou zijn’ vraagt iemand uit het gezelschap.
Een retorische vraag eigenlijk; maar gelukkig is de jubilaris voornemens om ook de komende 25 jaar nog vol te gaan maken.

Inspiratie in het veld

Het woord komt van spiritus, dat betekent adem en net als ademen geeft in-spiratie energie. Maar op een mooie dag wandelen door de natuur, betekent niet automatisch dat er ook inspiratie is. Er moet iets gebeuren, iets dat ik steeds weer als een klein wondertje ervaar, dat is: geraakt worden. Getroffen worden door iets verrassends, misschien de lichtval, de kwetsbaarheid van een beestje of bloemetje, een opvallende vorm. Het is niet voorspelbaar wat het deze keer zal zijn en het gebeurt ook niet altijd. Maar vaak wel en dan is het alsof er door dat duwtje een raam wordt opengezet waardoor alles om je heen plotseling glans krijgt en in het gewone het bijzondere zichtbaar wordt. Een inspiri-tuele ervaring zeg maar.
Gisteren gebeurde het toen ik in de buurt van Terwolde liep, langs een graanakker vol veldbloemen. Sowieso verrast door de mooie ‘klompenpaden’ die hier zijn uitgezet. Ik moet eerlijk zeggen dat de oubollige naamgeving mij eerder had weerhouden, maar ten onrechte, ik kan ze van harte aanbevelen.

Details

Ik had het voornemen om eens te gaan zoeken naar paddenstoelen, echt iets voor de herfst. Iets dat we in onze jeugd deden, dan werden we door de schoolmeester het bos in gestuurd om herfststukjes te maken, in schoenendozen. Zo werd het bos grondig kaalgeplukt. Tegenwoordig wordt de natuur met rust gelaten, als het goed is. Een foto volstaat om mijn opmerkzaamheid te boekstaven. Een foto heeft bovendien belangrijke voordelen, bijvoorbeeld dat hij niet na een paar dagen gaat rotten. En hij is ook geschikt voor bomen en zelfs hele landschappen.
Bij mij ligt meestal daarop de focus , het grotere werk dus. Paddenstoelen zie ik niet veel en ik vroeg mij af of ze er nog wel zijn, gelet op het voorgaande. Maar er bleek veel moois te vinden, gewoon door de aandacht erop te richten. Je loopt maar wat en als je oplet zie je iets interessants. Dan sta je stil, gaat het wat nader bekijken en dan ga je ook allerlei andere dingen in de buurt zien. Ik blijf dat een bijzondere ervaring te vinden.

Stiltewandeling

Op deze prachtige herfstdag was ik uitgenodigd voor een stiltewandeling. Dat betekent dus in gezelschap maar zonder communicatie. Met je eigen gedachten. Ons werd ook nog een thema meegegeven om over te denken. Nou wandel ik al vaak genoeg in stilte, want met een camera valt verder weinig te converseren. Of je moet, zoals Tom Hanks met zijn volleybal Wilson, lang genoeg op een onbewoond eiland vastzitten.
Dus ik dacht een beetje na over de meerwaarde van het zwijgende gezelschap.
Van stilte is een mens zich over het algemeen weinig bewust. De natuurliefhebber geniet wel degelijk van stilte, maar wordt zich daarvan pas bewust wanneer die stilte wordt verstoord. Ook kan de wandelaar juist gespitst zijn op het horen van geluid, van vogels dan. Ook dan is de stilte belangrijk en weldadig, maar de aandacht is er niet op gericht.
Wanneer ik de natuur observeer, het licht, de kleuren, dan is de stilte als het ware een vanzelfsprekendheid, onderdeel van een totaalervaring. En daarbij filtert mijn brein ook nog eens de zintuiglijke informatie, waarop ik niet ben gefocust, weg. Maar nu loop ik in gezelschap. Als we dan van de natuur genieten, is er normaal gesproken wat uitwisseling, we maken elkaar bijvoorbeeld opmerkzaam op details. En dat mag nu niet. Ik ben mij zeer bewust van de stilte, maar op een onnatuurlijke manier, als een zwijgplicht. Dat wringt. En ik begin me ook ongemakkelijk te voelen met mijn camera. Horen ze de sluiter, zullen ze daar aanstoot aan nemen? Dus ik loop maar een beetje achterop, op mezelf genieten van deze mooie en inspirerende wandeling.

Het Nieuwe Veld

Een verrassende plek aan de rand van Deventer. Afgelopen weekend ontdekte ik de zorgkwekerij Het Nieuwe Veld.
Een mooi gebiedje met groenten, fruit en bloemen dat met zorg en liefde wordt onderhouden.
Altijd bijzonder wanneer er, nog steeds, ook vlak bij huis, iets bijzonders te ontdekken valt.