Kunst langs de IJssel.

We staan bij een contraptie van cortenstaal en iets met een ‘kunst’stof vissenstaart en een bak water. Welwillend stel ik me daar een zeemeermin bij voor, gevangen in een cirkel. Of in de tijd… de macht van taal, er is altijd wel een of ander verhaal bij te verzinnen. Maar de bijgeleverde toelichting verwijst naar haringhandel, de vergane glorie van Doesburg. Okeee. Kunst?? Ik zie het niet. Dan toch eerder een melige oprisping van de kunstenaar-bohemien die toch iets moet om in de subsidievijver te kunnen hengelen, maar daarbij haar/zijn minachting voor de burgerij onverholen tentoonspreidt. Een mevrouw uit Doesburg vraagt wat ik ervan vind. “Mwah…” zeg ik. “Maar in Doesburg aan de kade stond wel iets dat ik wel grappig vond. Drie mensfiguren die een perspectief suggereren in het weidse landschap van de rivier.” “O maar dat stond er al”, krijg ik terug. “Het is bedacht door architect van de gebouwen daar”. Nul punten voor de Biennale.

Inderdaad is het nogal eens een uitdaging om uit te maken wat nou bij de IJssselbiennale hoort. Het thema Tij-Tijd-Tijdelijkheid geeft ook geen houvast. Geeft niks als het gaat om andere kunst of gewoon mooie of interessante objecten. Het is al leuk om met die blik te kijken, opmerkzaam te zijn. En helemaal om in het gewone iets verrassends te ontdekken. Maar het wordt bedenkelijk wanneer je bij een roestbak of willekeurige troep denkt: zou het misschien kunst zijn??

Later passeerde ik het kunstwerk ‘Fake newsstand’ een opzettelijk spuuglelijk gebouwtje dat het IJssellandschap ter plaatse effectief verknalt. Uit de verklarende tekst: ‘(…) die als een chemicus verschillende ingrediënten bij elkaar gooit en hoopt op een alternatieve vorm van leven. Een leven waarbij de relatie centraal staat en absoluutheid tot het verleden behoort.’ Nou dan weet je het wel.

Maar gelukkig zag ik ook voorbeelden van geslaagde – dat is persoonlijk natuurlijk – interactie tussen kunst en landschap. Dat je denkt ja hier gebeurt iets; het landschap is van zichzelf interessant genoeg maar er wordt wel iets toegevoegd, een contrapunt. Verder viel mij nog op dat verschillende kunstwerken de vorm aannamen van een bosje pilaren met daarop een of andere sculptuur. Net als de windturbines dus die op dezelfde manier kunnen worden gezien als een esthetische verrijking van het landschap. Zal wel toeval zijn, maar petje af als het met opzet is gebeurd, als er een visie achter zat.

Natuur en Milieu

Met het educatiecentrum in Hardenberg ben ik in de weer om een expositie over verduurzaming in te richten. Dus ga ik wel eens die kant uit. Het centrum beheert ook een strookje grond tussen de mooie Overijsselse Vecht en een aangrenzend industriegebied; een stukje ‘wilde’ natuur met een paar verschillende biotopen. Niet heel spannend maar interessant genoeg om eens doorheen te struinen en maar te zien wat er voor de lens komt. En ook goed om een beetje look&feel te krijgen bij zo’n centrum waar ik nou niet dagelijks binnenloop. Ik probeer altijd al mijn werkbezoeken te combineren met een wandeling in de natuur ter plaatse, dus hier ligt het wel erg voor de hand. En zoals vaak blijkt dat er op zo’n stukje land van alles te zien en te beleven is als je daar even te tijd voor neemt. Een enkel koolwitje hield mij gezelschap, maar nadat ik er een uur had rondgeslenterd kwam er een heel gezelschap bij, zodat het nog een vrolijke vlinderboel werd daar aan de Vecht. Daar wordt een mens dan ook weer blij van.

Goedbedoeld

Een presentje, van een club die milieu en klimaat als core-business heeft, natuurlijk welgemeend en heel erg eco-verantwoord. Toch? Ik bedoel, als je merk “terra sana” is en je vermeldt op een pakje met doodsimpele waterijsjes dat het ‘vegan’ en ‘bio-organic’ is dan pretendeer je toch wat qua ecologisch bewustzijn. En dan blijkt dit totaal overbodige product (hoe moeilijk is het om limonade te bevriezen) uit werpwerp plastic zakjes te bestaan. Onzinnige milieuvervuilende zakjes met de opdruk ‘Terra Sana’. 5% vruchtsap ‘van biologische landbouw’, 95% apekool. Hoe cynisch wil je het hebben? 100% lifestyle, 0% kritisch denkvermogen – een grote eco-super benoemt het ook zo: ‘jouw biologische leefstijl’.

Tja men kan dit een zuur stukje vinden. Het was immers goed bedoeld. Dat is de ondankbare rol van een klokkenluider; kritiek wordt zelden gewaardeerd, ook niet door de eco-consument die al gauw vindt dat hij/zij ‘toch goed bezig is’. Maar het is nodig. Wie vindt dat hij een ander de les kan lezen over de noodzaak van bewustwording en gedragsverandering, die zal toch eerst en vooral zelf kritisch moeten blijven. En dat begint ermee niet klakkeloos alles te omarmen waar ‘vegan’ of ‘bio’ labeltje aan hangt. Want daar weten de grote jongens/meisjes wel raad mee.

Even gecheckt: de 10 ijslollies kosten bij ecoplaza 3,19 euro. Daarvoor koop je 400ml aanlenglimonade met ca. 5% vruchtensap, dat is 20 ml, omgerekend per liter 160 euro. Dat is lekker verdienen met de kijk-mij-eens-eco-bewustzijn-niche.

Taboe

De pandemie is vaak als oorzaak en zondebok van eenzaamheid aangewezen. We zouden haast vergeten dat sociale ontwrichting ook al een groot probleem was, voordat covid-19 hier kwam huishouden. Op de dag dat ik dit schrijf zijn de winkels en terrassen net weer open. Dat wordt nu bejubeld als ware het een panacee. Hoera we mogen weer consumeren! Treffend verwoord door Pieter Derks in dit filmje (met dank aan Dorine) waarin hij onder meer opmerkt dat ‘we’ op een terrasverbod veel ernstiger vinden dan een gesloten bibliotheek. Helaas zal blijken dat het openen van terrassen de eenzamen in dit land niet zal helpen. Ik denk dat het taboe op eenzaamheid nu wat is afgezwakt doordat er een schuldige kon worden aangewezen. Maar wanneer de ongenode gast straks vertrokken is zullen we weer moeten kijken naar de diepere oorzaken. Of dat zal leiden tot het inzicht, dat consumentisme eerder een oorzaak is van het isolement, dan een oplossing ervoor…? Ik ben er bang voor. Ik vermoed dat, met verhevigde inzet van de geluksindustrie, het sprookje van de maakbaarheid weer in alle hevigheid erin wordt gehamerd en daarmee ook het taboe op aan-de-kant-staan. Ik kan me ook voorstellen dat al diegenen die niet worden getroost door consumptiegeluk nu juist weer met hun neus op de feiten worden gedrukt. Want aan een zeker gevoel van solidariteit van samen-alleen-zijn komt een eind. Even voor de duidelijkheid: zelf ben ik uiteraard nooit terneergeslagen of allenig. Mijn rijkgevulde creatieve leven houdt mij in een voortdurende flow van mindfulle happiness.

[Eenzaam Muur-bloemetje]

2021

Na een jaar van coronawortelschieten
allen een groeizaam 2021 toegewenst.

Ik was deze nieuwjaarsdag in Lelystad, een mooie dag om een bezoek te brengen aan de Oostvaardersplassen voor een nieuwjaarswandeling. Het was al wat later op de middag, de zon stond laag en zou binnen afzienbare tijd kleurig ondergaan.
Goed voor een enigszins plechtig nieuwe-ronde-nieuwe-kansengevoel met spiegelend water voor de reflectie en buigend riet voor een toefje Confucius. Voor de juiste symboliek had het een zonsopgang moeten zijn, maar dat terzijde, ik was ’s ochtends nog druk doende met het verwerken van champagne.
Ik liep daar zo wat te mijmeren, onderwijl zoekend naar fraaie kaders voor het avondrood, toen er er iets bijzonders gebeurde. Vanuit het noorden kwam en vlucht ganzen aangevlogen. En nog een en zo verder, tientallen V-formaties op rij. Wat een spektakel. Wat een kabaal ineens, zo werd het nieuwe jaar toch nog met luid geluid ingeluid!