Winkelbeleving

Na lange tijd was ik weer eens in het bekende Zweedse woonparadijs. Het was een tamelijk schokkende ervaring, zo tussen de kooplustige dagje-uit-mensen, nu ik in de loop van de tijd ben afgekickt van koopverslaving. Het doet mij weer denken aan de ‘melkinrichting’ bij melkveebedrijven, waarin de koe, verleid door een lekker hapje, volautomatisch van haar melk wordt verlost. Maar het moest even, ik had iets nodig. Het leek mij absurd om een halve marathon te moeten lopen om mijn doel te bereiken, maar helaas mislukten pogingen om de verplichte route te omzeilen jammerlijk. De voorgestelde doorsteekjes bleken toch vooral verwarrende kluitjes-in-het-riet met als gevolg dat ik eerder méér dan minder meters heb afgelegd om uiteindelijk bij mijn doel te komen – het niet eenvoudig om aan een Systeem te ontsnappen blijkt maar weer. En toen de weg terug. Ik was vastbesloten om de kortste weg naar de kassa te vinden. Wat is de kortste weg naar de kassa? vroeg ik aan een van de professioneel-vriendelijke en -hulpvaardige personeelsleden. U moet de route op de borden volgen. Maar ik drong aan. Er is toch wel kortere weg? Ja die was er, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Nu weet je, dat als iemand het woord ‘eigenlijk’ gebruikt, dat het pleit gewonnen is. En zo werd ik dus gewezen naar een nabijgelegen trapportaal dat bij de uitgang uitkwam. Op zich al een vervreemdende ervaring. Je gaat een klapdeur door en plots ben je van de pretwinkelbeleving in een onttoverende leegte. Zoals wanneer bij sluitingstijd in het café de lichten aangaan.

Bij de kassa aangekomen wachtte mij nog een andere nieuwigheid. De medewerk(st)er met handscanner was er niet meer, ik diende zelf de aanwijzingen op het computerscherm te volgen en zodoende mijn aankopen te scannen en af te rekenen. Weer een stapje in de ontmensing, zoals dat ook in de supermarkt zijn intrede heeft gedaan. Enigszins getergd door dit nieuwe dieptepunt van winstmaximalisatie, was ik natuurlijk weer te eigenwijs om de aanwijzingen braaf door te nemen. Een opzichter liet mij echter enigszins snibbig weten dat ik gewoon moest lezen en doen wat er op de schermpjes wordt voorgeschreven. Geen ‘eigenlijk’ deze keer. En ik besefte maar weer eens dat het haar schuld niet is. Dat is het venijnige van systemen, je kunt er geen vat op krijgen, de mensen die het uitvoeren doen ook maar wat hen wordt opgedragen, ze verdienen hun boterham en zijn niet verantwoordelijk.
‘Zalig Pasen’ wenste ik haar bij het vertrek, om het goed te maken. En dat wenste zij mij ook.

Duurzame jojo

Ik blijf vooralsnog ook als creatief denker en vormgever dienstbaar aan lokaal initiatief op het gebied van verduurzaming. Het Duurzaamheidscentrum Deventer gaat nu alweer het derde jaar in. Hoewel corona heel wat roet in het eten heeft gegooid, lijkt er nu wel weer vaart in te komen. Daarbij geholpen door de acute bewustwording bij het publiek van de kwetsbaarheid van onze energievoorziening. Het is te hopen dat die urgentie beklijft, ook als de oorlog in Oekraïne voorbij is. En dat de miljarden even soepel naar verduurzaming zullen stromen als momenteel naar oorlogsvoering.

De jojo van de foto is bedoeld als beloning voor kinderen die in het duurzaamheidscentrum een puzzeltje hebben opgelost. Heel onschuldig en vast niet gedacht als sarcastisch commentaar op de turbulente toestanden in de wereld, die de afgelopen jaren niet meer in Verweggistan gebeuren maar ook ons hier treffen. Ergens (met inachtneming van de slachtoffers) is het misschien goed dat deze maatschappij eindelijk uit zijn ‘comfort-zone’ wordt gerukt. Je zou haast denken dat het geen toeval is dat zowel lockdowns als oorlogsgeweld óók invloed hebben op die andere crisis, de broeikasgas-jojo, die harder terug zal komen naarmate de mensen doorgaan met uitstoten. Het is treurig dat er een oorlog nodig is om tot inkeer te komen. Maar laten we hopen dat er een dure les wordt geleerd en dat de mensheid weer door het oog van de naald kruipt. Zoals wel vaker in de geschiedenis.

Geluidshinder wegverkeer

Weer een mooi en nuttig project op de rails gezet: de Handreiking voor gemeenten met betrekking tot de lokale aanpak van geluidshinder. Het is een initiatief van de Nederlandse Stichting geluidshinder in samenwerking met het Ministerie van I&W. Op de website kan de brochure worden bekeken in html of worden gedownload als pdf bestand. Daarnaast zijn er voorbeelden van geslaagde projecten. Het is bedoeling, dat deze informatie in de komende tijd wordt aangevuld met nieuwe voorbeelden, als inspiratiebron voor beleidsmakers.

Talenten

Je ziet het wel vaker en het is altijd weer fijn om mee te maken: wanneer iemand de verschillende talenten, die hij/zij heeft kunnen ontwikkelen, bij elkaar weet te brengen in een unieke propositie. En hoewel dat dan niet zonder inspanning is gegaan, lijkt het toch op een natuurlijke neiging van ondernemende mensen, om alles wat je aan talenten en vaardigheden in huis hebt in te zetten voor jouw eigen hoogstpersoonlijke niche. Niet voor niets wordt een brede vorming aanbevolen voor studenten. Dat gaat niet alleen over persoonlijke ontwikkeling, maar vooral ook over het creëren van kansen om, bijvoorbeeld, tot verrassende ‘out of the box’ oplossingen te komen. Ook ik heb mogen ervaren, dat talenten, die in eerste instantie weinig met elkaar van doen leken te hebben, zich van lieverlee vermengden tot een hoogstpersoonlijke signatuur.

Zo ook de Classic Car Coach. Een bijzondere samenvoeging van een zakelijk voorstel met een persoonlijke passie. Wat is er mooier, dan die energie van een persoonlijke gedrevenheid te kunnen gebruiken als gereedschap in een zakelijke transactie. En dat kan! Gedeeld plezier verlaagt de drempel en een overvloed aan bruikbare metaforen maakt kennisoverdracht voelbaar en inzichtelijk.

Het was een genoegen om de Classic Car Coach met dit idee op weg te helpen!

Doos met inhoud

In Tilburg is een textielfabriek als industriëel erfgoed verbouwd tot een riante expositieruimte voor moderne kunst. Onlangs was ik er voor het werk van Kara Walker, maar ben hier wel vaker geweest. Onder andere voor werk van Richard Long en voor de lichtkunst van James Turrell. Dat soort abstracte kunst met platoonse geometrieën lijkt goed te kunnen gedijen in dit kale gebouw met grote vlakken en repeterende elementen en de egale lichtinval, die natuurlijk ook voor de oorspronkelijke gebruik van het gebouw belangrijk was. Het functionele omhulsel, gestript van zijn oorspronkelijke inhoud, verhoudt zich mooi tot die nieuwe inbreng van minimalistische vorm en textuur. Ik zag een wisselwerking van ruimte en vlakken en materialen die mij wel kon inspireren.
Maar bij de expressieve figuratieve kunst van Kara Walker was dat niet het geval. Het gebouw bevat haar kunst als een saaie kleurloze doos, ik kon er geen inspiratie in vinden. Het deed mij wel weer beseffen, hoe belangrijk het is voor de beleving, dat gebouw en inhoud zich tot elkaar verhouden. Hoe precies, dat is (ook) de kunst. Iets met maat, kleur en licht. Er is geen vinger op te leggen maar je ziet het als het gelukt is. Of niet.