Beschaving

In Roermond, stad van mijn jeugd, bezochten we de Designer-Outlet. Nog vóór de entree – het is een soort van compound – kregen we al een Efteling-gevoel – nee, meer nog Disneyland, die uitgekookte onechtheid met van die zoete kleurtjes. Een licht gevoel van ongemak bekroop ons, toen we door de hoofdpoort gingen zonder langs kassa’s te zijn gekomen. Eenmaal binnen werd het pretpark-gevoel nog versterkt door de aanwezigheid van dranghekken en bordjes die aangeven hoe lang de wachttijd tot de ‘attractie’ vanaf dat punt is. “Twee uur vanaf hier” stond ergens, niet te geloven. Nu zouden wij never-ever in zo’n wachtrij gaan staan, met of zonder Corona, dus we waren snel klaar in De designer-outlet. Maar toch petje af voor de professionaliteit waarmee de schapen door de kooi worden geloodst. Als winkel-pretpark-beleving toch een hoogtepunt, wat ik er verder ook van mag vinden. Nog het vermelden waard is een sculptuur van twee jachtluipaarden op een pleintje tussen de flagship-stores. Kijk, dat is tenminste wel gevoel voor humor.

Wij brachten ook een bezoek aan de Kapel in ‘t Zand, een bedevaartskerk. Op deze plek had volgens een legende een mirakel plaatsgevonden met een Mariabeeldje in een put. Destijds nog een beproefd recept om publiek naar de stad te krijgen in de vorm van – liefst kooplustige – pelgrims. Als een implicite verwijzing naar Lourdes zijn ook hier plastic flesjes te koop om daarin water uit de wonderput mee te nemen. In mijn jeugd – jaren ‘60 – was de kerk nog drukbezocht, maar het zal nu wel minder zijn geworden. De vele duizenden votieftegeltjes gaan tot het jaar 2009. Ik denk dat het stokje toen definitief is overgenomen door het nieuwe koopjeswalhalla (2001).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *