Reestdal

Iets noordelijk van de Vecht stroom de Reest, een beek die Drenthe scheidt van Overijssel. Het landschap is vergelijkbaar: weids groen land met verspreide bomen; een aantrekkelijk gevarieerd wandelgebied met zandwegen, akkerland, rietland maar de paden gaan ook bos en heide. Opvallend veel speenkruid, om die reden dus nergens op een foto, zo gaat dat. De stilte wordt alleen onderbroken door het klepperen van een ooievaar of de roep van een buizerd. Volgens een voorbijganger is het hier veel rustiger dan in het ‘toeristische’ Vechtdal. Mijn eigen ervaring is dat het in de Nederlandse natuurgebieden bijna altijd vrij leeg is, ook met coronaprotocol. De berichten over ‘file-wandelen’ kan ik niet bevestigen. Wordt het al ietsje drukker, dan is dat een goede indicatie dat er een parkeerpaats in de buurt is.

Ik had wel verwacht op deze voorjaarsdag vlinders te zien, maar helaas, slechts een enkele hommel om mij te begroeten. Het was ook wel een beetje fris, deze paaszaterdag, hopelijk lag het daaraan.

Dit was een wandeling van 34 kilometer, vanaf Balkbrug naar Oosterwijk en terug via een andere route. Ik zet bij wijze van experiment de gps-track hierbij – gemaakt op wandelnet.nl, heel makkelijk.

Wiedeweerga

Laatst prima wiedenweer, ik was in de buurt, dus ik dacht: ik ga weer eens naar de Wieden!
Voor wie de Wieden niet kent: het is een wijds rietland ten zuiden van Steenwijk. Op het gebied van riet kennen de Wieden hun weerga niet en ook voor vogelaars is het een feest. Het voortdurende gegak en gekwetter in de eindeloze verten om je heen heeft een vervreemdende werking en roept een lichte twijfel op, of dit nog wel het dichtbevolkte Nederland is. En dan zijn er verderop ook nog de Weerribben, een zelfde soort landschap, dat echter door grootschalige ontvening vooral bekend is als vaarwater. De Chinese enclave Giethoorn ligt daar ongeveer tussenin. Ten gerieve van de dagjesmens zijn hier vele pittoreske wandelroutes uitgezet en ook de kilometervreters worden op hun wenken bediend met een streekpad, het weerribben-wiedenpad. Qua fotografie misschien een beetje eentonig, al dat riet, maar voor onstpanning perfect. Zodat als het weer wiedenweer is, ik als de wiedeweerga weer naar de Wieden ga.

Gebouwen om van te houden

Wat als een werkomgeving niet om efficiency draait maar op de eerste plaats een plek is waar mensen zin in hun werk hebben. Wat heb je daarvoor nodig? Dat ligt nogal voor de hand: mensen beschikken immers niet voor niks over zintuigen! Het is dus zaak om die zintuigen te voeden en te stimuleren, met kleuren en geuren, met natuur, met creativiteit. En dan niet van het statusverhogende maar vreugdeloze soort waar designers patent op hebben, maar naar binnengaan in het dagelijkse leven, en daar het aangeboren verlangen om te worden geïnspireerd en tot expressie te kunnen komen aan te sporen. Hoe je dat kunt aanpakken, daarover schrijft Iris Bakker in dit boek. Voor mij weer een fijne klus om vorm te geven.

God in de democratie

Een van de aardigheden van het vormgeversvak is dat het contacten oplevert met uiteenlopende beroepsgroepen en opvattingen. Althans, in mijn geval is dat zo. Het is ook niet zo dat ik een generiek product verkoop dus de inhoudelijke kant, het verhaal achter de vorm, komt altijd aan de orde. Zo ontmoet ik dus mensen van links tot rechts en van pro tot anti, heel nuttig voor het relativeringsvermogen. Want het zijn allemaal fatsoenlijke mensen met verdedigbare standpunten. Ik hoef het daar niet altijd mee eens te zijn en vaak is het juist mooi om te ervaren dat verschil in inzicht een goede verstandhouding – of zelfs vriendschap – niet in de weg hoeft te staan. Persoonlijk kan ik het vaak goed vinden met mensen die een religieuze inclinatie hebben, ook al moet ik daar zelf niets van hebben, ik heb mijn portie gehad.
Dat zijn zo wat gedachten bij een boekje dat ik laatst mocht maken voor de Deventer Universitaire Pers, een klein roomsch gezelschap dat wel eens een grote broek aantrekt. Onvermoeibaar wordt de boodschap uitgedragen, dat gezond verstand de tegengestelde werkelijkheden van het christendom en van de wetenschap kan – en moet – overbruggen. Met sponsoring van de SGP…. dat mag toch ook bijzonder heten.

Het boekje zelf heeft een sobere uitstraling en typografie, volgens klassieke regels van opmaak. Ook wel eens leuk, om ouderwets degelijk vakwerk te maken. De wens was een zwarte omslag, maar een toepasselijke afbeelding, nl. van de lijkrede van Pericles, kon er toch nog wat smaak aan geven.

Het Buurse Veen

Zo’n winterse vlees-noch-vis-dag, waarop een wandeltocht nou niet de eerste keuze zou zijn. Maar je moet toch wat. De natuur is nog in rust en de verwachting is niet hooggespannen. Gelukkig verschaft de wintervorst op zijn eigen wijze toch nog voor kleine verrassingen.

Haaksbergen is met 40 kilometer niet al te ver hiervandaan en de weidse veenlandschappen ben ik de laatste tijd meer gaan waarderen. Het was mij een beetje ontgaan dat er in Twente nog zoveel moois te vinden is en dat haal ik nu in, zo heeft ook deze coronawolk nog een soort van gouden randje. Maar normaal gesproken had ik deze dag toch echt in een museum doorgebracht!

Dit is de GPS track voor deze wandeling (36km). Ik heb wat research gedaan om een interessante en afwisselende route te maken en ik let erop dat ik de auto kwijt kan, ook wel handig. Op zich is het maken van een track gemakkelijk met behulp van de wandelknooppunten op wandelnet.nl