Blog

Chroma is Bert Theelen, grafisch vormgever van communicatie-middelen die bestaan uit tekst en beeld. Bij het bedenken en uitwerken daarvan kan ik u van dienst zijn, op basis van brede vakkennis en praktijkervaring. Ik werk zelfstandig vanuit mijn woonplaats Deventer, met opdrachtgevers verspreid over het land. Samen werken we aan hoogwaardige producten, van logo tot website, van flyer tot boek.

+

Even bijkomen

Dorth is een van de vele landgoederen hier in de omgeving, nu ‘extensief beheerd’ door Natuurmonumenten. Een mooi stukje dikgedrukte natuur waar je gewoonlijk rustig kunt opladen en genieten van wat er groeit & bloeit. Voor foto’s moet het weer natuurlijk wel meewerken. Zon met stapelwolken is ideaal. Verder is er een beetje geduld nodig. Vlinders spelen graag eerst een spelletje voordat ze zich gewonnen geven!

  • Dit is een item
  • Nog een item
    • Hoe zit dit
    • er eigenlijk
    • uit zo
    • met meerdere
    • lagen?
  • Interessant

Voor foto’s moet het weer natuurlijk wel meewerken. Zon met stapelwolken is ideaal. Verder is er een beetje geduld nodig. Vlinders spelen graag eerst een spelletje voordat ze zich gewonnen geven!

.blog-container{
  display: grid;
  align-items: top;
  grid-template-columns: repeat(auto-fit, minmax(250px, 1fr));
  grid-gap: 20px;
  row-gap: 10px;
  overflow: hidden;
  color: black;
  width: 100%;
  margin: auto;
  margin-bottom: 50px;
}
<?php
/* Template Name: Blog */
/* Whoop Whoop Whoop Whoop*/

get_header(); ?>

<main id="blog">


	<div id="intro" class="scene">
	    <div class="content" style="padding-top:0">
	    	<h1>Blog</h1>
	        <p>Chroma2 is Bert Theelen, grafisch vormgever van communicatie-middelen die bestaan uit tekst en beeld. Bij het bedenken en uitwerken daarvan kan ik u van dienst zijn, op basis van brede vakkennis en praktijkervaring. Ik werk zelfstandig vanuit mijn woonplaats Deventer, met opdrachtgevers verspreid over het land. Samen werken we aan hoogwaardige producten, van logo tot website, van flyer tot boek.</p>
	    </div>
	</div>

	<!-- <h1 class="blog-title"><?php the_title(); ?></h1>  -->
	<?php while ( have_posts() ) : the_post(); ?>

		<?php
			$args = array(
				'post_type'      => 'post',
				'posts_per_page' => - 1,
			);
			$q    = new WP_Query( $args );
		?>
?>
  1. asd
  2. asd
  3. asd
  4. asd
  5. asd

Verder →

+

Een boom

Laatst viel mijn oog op een boom.
ik ging met mijn camera in de weer
om de boom mooi in beeld te krijgen.
Er liepen een paar wandelaars langs
die ook richting boom gingen turen.
Ze keken elkaar en mij vragend aan
tot een van hen zich gewonnen gaf
en vroeg: wat is er dan te zien?
Een boom, zeg ik.

Verder →

+

Oeps… er ging iets mis

Regelmatig zie ik tegenwoordig het woordje Oeps voorbijkomen. Een onbeholpen soort van verontschuldiging voor een onhandigheidje, waarvan de gevolgen zijn te overzien. Er zit een zekere koketterie in, een woord voor kijk-mij-toch-onhandig-wezen-dames, waarop de heren dan grootmoedig kunnen reageren. Totaal niet een woord dat past in de zakelijke sfeer van een computerprogramma of webshop.
Niet dat het nieuw is, dat computerprogramma’s zich proberen voor te doen als vriendelijke, belangstellende mensen; dat begon lang geleden al met de automatisch gepersonaliseerde brief. ‘Persoonlijke’ aandacht, maar dan toch met een zakelijke afstand. Dat veranderde gaandeweg, tutoyeren werd de norm, de toon wordt steeds persoonlijker. Je ziet ahw het zelfvertrouwen van de algoritme-melkers groeien: zó goed kennen wij jou, dat we best een vertrouwelijke toon kunnen aanslaan. Hoe verder de digitale wereld verwijderd raakt van echte menselijke interactie, des te belangrijker lijkt het om een illusie van ‘persoonlijke aandacht’ geven. Het is nu gewoon geworden, dat een computerprogramma meldingen doet als “het spijt me Bert” of “fijn dat je er weer bent Bert”. Gelukkig gaat het wel eens fout, dan staat er bijvoorbeeld “Hallo %s%!”; zo word ik eraan herinnerd dat het allemaal schijnheiligheid is.
‘Oeps’ is de nieuwste stand van zaken. Net weer een stapje verder, de computer die laat zien dat hij ook maar een …eh… machine is.
[Plaatje van Roy Lichtenstein]

Verder →

+

m/v

Terwijl er wel gehakketakt wordt over het sexistische gebruik van het woord ‘hij’, waar ook vrouwen worden bedoeld, schijnt niemand zich er druk om te maken dat in het meervoud altijd ‘zij’ wordt gebruikt, waar het ook mannen kan betreffen. ‘Historisch gegroeid’ kan uiteraard niet als rechtvaardiging worden gebruikt en ook het argument dat ‘zij’ in meervoudsvorm geslachtsneutraal is niet sterk, want dat geldt dan ook voor het woord ‘hij’ in algemene context. Dit vraagt om diepgaande herziening van de taal. Voor de hand ligt het, om het woord ‘hij’ ook in meervoudsvormen toe te gaan passen om zo het evenwicht te herstellen. Dus bijvoorbeeld: “zij/hij brengen hun vrije tijd door met winkelen” – om hiermee het vooroordeel, dat bij ‘winkelen’ onmiddellijk aan vrouwen wordt gedacht, te bestrijden.
Of anders een nieuwe vorm introduceren specifiek voor de gevallen waar ‘hij/zij’ geslachtsneutraal bedoeld is. Zoiets als z/hij.

Verder →

+

Verlichtingsdenken

Bijen zijn op hun retour. Je zou zeggen alle hens aan dek om dat tij te keren, maar het kan ook anders. Wetenschappers ontwikkelen mini-drones, die op termijn de rol van een bijenvolk kunnen overnemen. Dat mag je toch wel cynisch noemen. Net zoiets als de kolonisatie van Mars omdat de aarde onbewoonbaar wordt. Je zou toch zeggen dat die energie beter kan worden gestoken in het leefbaar houden van de aarde; hernieuwde ‘terraforming’ op aarde is heel wat realistischer is dan die op Mars. Waanzin van de wetenschap.

Verder →

+

Creatief vs design

Vormgeving verschuift van gedrukt naar online, een ontwerper die vroeger ‘creatief’ heette, is nu ‘designer’ geworden. Dat is niet hetzelfde en het geeft aan in welke richting het ontwerpen zich beweegt. Want creatief heeft een sterk verband met artistieke vrijheid, een persoonlijke benadering, een door individueel talent bepaalde vormgeving. Design duidt meer op het vooraf bepaalde speelveld, waarbinnen kan worden gezocht naar ruimte om nog een stukje eigenheid te creëren. Waar vroeger lithografische beperkingen en kosten de randvoorwaarden stelden, zijn nu de technologieën van het informatietijdperk leidend. De laatsten zijn dwingender, aangezien ze van zichzelf een ‘design’ opleggen vanuit functionaliteit. Er is deskundigheid nodig op een ander vlak dan vormgeving, om hier eigenheid aan te geven, vormgeving is daardoor tamelijk generiek en onpersoonlijk geworden.

Verder →

+

Geestig gedicht

| vanmorgen kwam ze bij mij binnen
| ik zei, toevallig hadden we het net over u
| daarom juist, zei ze, ik ben er graag bij
| als er over mij wordt gesproken.
|
| dat snap ik, zei ik, wees hartelijk welkom
| wilt u iets drinken, iets eten misschien?
| nee dank, zei ze, dat deel van mij is over
| maar ik ben er nog, ik heb nu alle tijd.

Verder →

+

Hoe het hóórt

Mensen dragen een privésfeer om zich heen. Dat heet nu een comfortzone. Soms moeten we even daarin binnendringen en dat roept irritatie op. Tenzij we ons houden aan bepaalde conventies over de wijze waarop de inbreuk geoorloofd is…

Verder →

+

God voor atheïsten

God is een container voor alles wat ons
begrip te boven gaat. God betekent
“ik weet het niet”.
Hij is een antwoord dat geen antwoord is,
een verklaring die geen verklaring is,
een heilig kluitje in het riet.

En dat is soms wel fijn.

Want de vragen zijn ontzagwekkend,
en het is een handige draai
om het ontzagwekkende terug te brengen
tot een menselijke proportie.
Om de mensen af te leiden van vragen
die te groot zijn voor een antwoord.
God zeggen betekent dan:
ik weet het niet en dat aanvaard ik.
Hij kan ons dan troost en hoop bieden.
God als een wijze om menselijke onmacht
te verpakken, een rituele strik eromheen.

Deze God moeten we niet geringschatten.
Maar het is wel te hopen dat degenen
die in zijn naam spreken, zich bewust zijn
van zijn menselijke betrekkelijkheid.
Elke aanspraak op de Ware God is op een
politiek belang terug te voeren
met uitsluiting van andersdenkenden.

Maar als God zeggen betekent
ik reik naar het ongekende en nader het
onkenbare stap voor stap,
met heel mijn geest, mijn denken, mijn voelen,
dan kan hij ons inspireren
op een reis in het wonderbaarlijke.
Het is de universele God die onkenbaar is
maar gekend wil zijn, die ons aanmoedigt
om onze vragen te doorgronden,
laag voor laag tot wij en heel de cosmos
met hem samenvallen.

Dit is de mystieke reis naar buiten en naar binnen,
ik zal hem leren kennen naarmate ik mijzelf
leer kennen, want er is niets buiten God.

Verder →

+

Minder is meer

Wat er ook wordt ondernomen, aan de wetten van de Markt valt nauwelijks of niet te ontkomen. Daarvan zijn velen zich niet bewust, maar er zijn anderen die het wel proberen. Groenten van de boer, vegetarisch eten, compensatie voor vliegkilometers. Initiatieven op zulke terreinen beginnen idealistisch, maar worden bij levensvatbaarheid onmiddellijk gekaapt en vakkundig omgekat tot nieuwe winstmodellen, waardoor iedereen keurig in de box blijft. Is ontsnappen mogelijk? Toch wel, tot op zekere hoogte. Door te leren behoeften en verslavingen van elkaar te onderscheiden. Minder is meer.

Verder →

+

Wat kan ik doen?

Nieuwe vormen van communicatie zoals socialmedia dienen wij te omarmen, deze geven op een verrijkende wijze invulling aan sociale behoeften… voor sommigen is dat zo. Dat zijn degenen, die ook een “echt” sociaal netwerk hebben. Want de digitale werkelijkheid is een extra laag. Hij kan alleen gezond functioneren wanneer de basis in de fysieke werkelijkheid ook gezond is. Ongeveer zoals wij in de fysieke werkelijkheid ook alleen maar kunnen meedraaien, wanneer wij aan de basis daarvan over een behoorlijk werkend lichaam kunnen beschikken. Het is een grote vergissing, dat de digitale (virtuele) werkelijkheid de fysieke kan vervangen, overbodig maakt. Want met die werkelijkheid blijven we altijd te maken hebben. Een vergissing die veel wordt gemaakt en die steeds meer impact op de directe leefomgeving krijgt. Die wordt in toenemende mate als onveilig of bedreigend ervaren, in tegenstelling tot online ‘veilige omgevingen’ voor sociale interactie, die worden gefaciliteerd door marktpartijen. En dat is misschien, voor het moment althans, prima voor degenen die daarin hun weg vinden. Maar voor degenen die aan de kant staan, rest eenzaamheid, afwijzing, overtolligheid.

Verder →

+

Station

Stationsarchitectuur is herrezen uit de naoorlogse betonterreur. Fotogenieke staalconstructies met veel transparantie werden mogelijk gemaakt door computerprogramma’s en rekenkracht. In de grafische vormgeving is het niet anders. Wat je kunt bedenken kun je ook maken.

Verder →

+

100 hard genoeg

De Nederlandse stg. Geluidshinder heeft een campagne opgezet om de maximumsnelheid en daarmee ook geluidsoverlast en milieuvervuiling te verlagen. En om de leukerds maar vast voor te zijn: ja je kunt het onrealistisch noemen, maar het zou werkelijk op vele fronten helpen, dus gewoon gezond verstand.

Als veel milieubewuste automobilisten rustiger rijden en dat aan eenieder laten zien is dat ook een politiek signaal. Maak jezelf herkenbaar door het blauwe Vignet van de Nederlandse Stichting Geluidshinder (NSG) in je auto te hangen. Zo draag je bij aan een betere toekomst. Dit initiatief is ontwikkeld door de NSG. Meer informatie vind je hier: https://www.nsg.nl/nl/100_hard_genoeg

Verder →

+

Mars

Ik was gisteren ook bij de klimaatmars.
Historisch zou het zijn, koud en nat was
het, na 2 uren doorweekt en verkleumd,
en nog kwam er maar geen beweging.
Lopen! Lopen! scandeerden de mensen.
Maar aan het podiumprogramma, dat
voor de meeste mensen onzichtbaar en
onverstaanbaar was, kwam geen eind.
Groeiende irritatie vanwege vele paraplu’s
prikkend en druppelend in mijn nek en de
vaststelling dat kritiek op multinationals
soepel samengaat met selfies op iphones.
Maar toch was het mooi om er bij te zijn,
eensgezind voor de zaak van het klimaat.

Verder →

+

Lui

Het was me al opgevallen dat dit najaar
de herfstkleuren niet zo uitbundig zijn.
Daar blijkt een verklaring voor te zijn:
door het warme najaarsweer maken bomen
geen haast met de afbraak van bladgroen, zo
gaan gele en rode pigmenten niet overheersen.
Bij onze gebladerde vrienden betekent dus
minder overlevingsdrang minder kleur.
Zou dat ook voor mensen kunnen gelden?

Verder →

+

Mens

Een mens weliswaar complex om te creëren, maar goedkoop te kopiëren. Met geschikt kopieergereedschap natuurlijk, net als een film of computerprogramma. Daardoor zijn mensen nogal overvloedig aanwezig en is een individueel mensenleven weinig waard. Toch beschouwen wij onszelf meestal graag als uiterst waardevol. Wij doen er alles aan om een individuele uniciteit op te tuigen om dit te benadrukken. Terwijl we in werkelijkheid behoorlijk uitwisselbaar zijn. Geen Einsteins of Mandela’s. De misvatting is, dat ik vind dat ik ertoe moet doen, om mijn levensdrift te rechtvaardigen. Echter die drift komt uit een andere bron, het bekende ‘survival of the fittest’. Niet het ertoe doen is belangrijk, maar het overleven zelf. Ertoe doen is een strategie om de kans daarop te vergroten. De waarde van mijn leven heeft geen externe rechtvaardiging nodig. Het is eenvoudig waardevol voor mij, omdat ik het ben, omdat ik ben.

Verder →

+

Monument

Een verrassing op Open Monumentendag: de Molukse Maranatha kerk in Deventer werd gebouwd in 1992 onder architectuur van Aldo van Eyck.
De wanden werden door kunstenares Iene Ambar geschilderd met blauwe banen met daarin een lijnenspel, gemaakt met witte schelpen uit de Molukken. Het samenspel met de architectuur is bijzonder sfeervol en geeft deze kerk een heel eigen karakter.

Zo’n bescheiden juweeltje is dus zomaar te vinden in Deventer. Helaas heeft het wel dringend groot onderhoud nodig. Daar is geen geld voor; het is te hopen dat daar een oplossing voor komt.

Verder →

+

Verbeelding

Aandacht geven is de smeerolie van gezonde verhoudingen. Door aandacht, naar de omgeving in brede zin en jegens medemensen in het bijzonder, groeit het bewustzijn. Wie aandacht geeft, die krijgt het ook, heel eenvoudig en vanzelfsprekend, zoals in het bekende “wie geeft zal gegeven worden” – Lucas 6:38. Maar voor de meeste mensen is dat moeilijk. In een wereld waarin voortdurend en agressief op aandacht wordt geconcurreerd, voelen velen zich in het nauw gedreven; ze zijn gaan focussen op hun eigen behoefte aan aandacht. Dat verlangen is heel menselijk maar als iedereen roept om aandacht, kan dat er alleen maar toe leiden dat uiteindelijk niemand die meer krijgt. Dat geeft ruim baan aan de pseudo-aandacht die wordt aangestuurd en gecontroleerd door commercieel belanghebbenden die van een natuurlijke behoefte een verstikkende verslaving hebben gemaakt. Ook in de gewone omgang met medemensen is die verandering waarneembaar: men weet hoe het hoort, de correcte beleefdheden worden uitgewisseld, maar met de verstandhouding van ‘laat jij mij met rust, dan laat ik jou met rust’. Dat is dus het tegenovergestelde van elkaar aandacht geven.

Verbeelding kan die negatieve spriraal stoppen en omkeren. Verlangen wordt inspiratie: aandacht voor de omringende wereld wordt onmiddellijk teruggekaatst als verwondering. Het is letterlijk stoppen, stilstaan, ontvankelijk zijn. Aan het landschap van de verbeelding jakkeren mensen voorbij op jacht naar… ja wat? Maar het ligt altijd binnen bereik en alle antwoorden zijn er te vinden. Voor wie maar wil kijken.

Verder →

+

Rotterdam

De stad waar mijn loopbaan begon en die mij nog altijd kan inspireren. Boymans is voor langere tijd gesloten, maar er is meer.

Arboretum Trompenburg. Niet zo bekend en daardoor ook niet zo druk als bijvoorbeeld tuinen in Amsterdam of Leiden, of het Haagse Clingendael. Het zal wel weer aan het imago van Rotterdam liggen. Maar het is een gevarieerd en verzorgd bomenpark , aanbevolen voor liefheb(st)ers van landschapsparken. Op een mooie lente- cq. zomerdag kun je er gemakkelijk een paar uurtjes in zoekraken. Als je klikt op de link hieronder, dan kun je een aardig beeld krijgen.

Verder →

+

Ongerept

De paradox van de ongerepte natuur. Op het moment dat hij wordt ontdekt, is hij verdwenen.

[Plaatje uit Facebook]

Verder →

+

Verhelderend of verwarrend

Taal is prima om elkaar iets concreets duidelijk te maken, maar het verwoorden van onze gedachten is andere koek. Denken doen we niet in woorden (al denken veel mensen dat, ik denk dus van niet). Maar gedachten zijn ‘ongrijpbaar’, ze bevinden zich meer in het domein van ideeën. Als de schrijver zegt “het nieuwe boek zit in mijn hoofd” dan bedoelt hij niet 200 pagina’s met woorden.Woorden als ‘denken’ en ‘gedachten’ zijn al problematisch, ze suggereren dat ‘iets denken’ (verwijzing naar iets abstracts) van dezelfde orde is als ‘iets doen’ (verwijzing naar iets concreets). Als we denken, dan is het vaak in de vorm van een ‘gesprek met jezelf’, en voor een gesprek is het nodig om de gedachten te verwoorden – wat overigens natuurlijk niet betekent dat woorden de enige manier van communiceren zijn, ook als het om gedachten gaat. Ik ben dus geneigd om te proberen mijn gedachten onder woorden te brengen, maar dat betekent helemaal niet dat ik ‘denk in taal’. Het denken verwoorden komt erop neer dat ik grabbel in een grote ton van woorden, of eigenlijk van (de daaraan gekoppelde) betekenissen, en daaruit betekenissen vis en aan elkaar rijg, totdat ik van mening ben dat deze samenstelling inderdaad overeen komt met mijn gedachten. Een riskante onderneming. Zelfs als ik alleen maar voor mijzelf gedachten op papier wil zetten kan bijvoorbeeld na een jaar blijken dat de betekenissen alweer zodanig zijn verschoven, dat ik mijn denken al niet meer aan de woorden herken. Een andere lezer vult mijn woorden in met zijn eigen betekenissen en deze brengen hem op zijn eigen gedachten, het is een illusie dat ik mijn gedachten op een ander overbreng.
Vandaar natuurlijk dat geleerde boeken vol staan met eigen/nieuwe/afwijkende definities van woorden, zodat de lezer precies begrijpt (vandaar: begrip) wat wij ‘in gedachten hebben’. Een nobel streven maar ook ingewikkeld, aangezien we nu niet alleen met individuele verschillen in betekenis te maken hebben, waar we denken dat we het over hetzelfde hebben, maar ook met een context die bestaande woorden/begrippen opzettelijk van een afwijkende betekenis voorziet. Of nieuwe woorden verzint die tegen de oude aanschurken met alleen voor intimi te doorgronden nuanceverschillen. En het gaat verder. Nieuwe inhouden creëren vervolgens weer nieuwe verbanden en hopsakee voor je er erg in hebt is er weer een filosofische pil uitgebraakt.

Verder →

+

Vriendschap

Hoeveel vrienden kan een mens hebben? Honderden tegenwoordig. Sociale media moedigen aan om zoveel mogelijk vrienden te scoren. Vrienden betekent status, net als materieel bezit. Deze ‘vrienden’ zijn natuurlijk niet echt in elkaar geïnteresseerd, wat telt is: hoeveel anderen zijn geïnteresseerd in mij. En omgekeerd is eenieder die mijn vriend is, dat ook vooral vanuit strategisch oogmerk. Het is in feite een peergroep, het gaat niet om betekenisvolle interactie, maar om competitie van ego’s. Als vriendschap gaat over interesse in en betrokkenheid bij iemand in het bijzonder, hoeveel vrienden kan een mens dan hebben? Weinig, is mijn ervaring. Vriendschap vraagt tijd, aandacht, energie, doet een beroep op integriteit en verantwoordelijkheidsbesef. Een kwestie van kwaliteit boven kwantiteit. Vrienden zijn er niet om je ego te vergroten, maar om oprechte aandacht geven. Echt geen makkelijke opgave, om de eigen behoefte aan aandacht te onderdrukken, op de ander gericht te zijn en te vertrouwen op de wederkerigheid van het proces.

Verder →

+

Levenswerken

Ieder mens is een levenswerk, een uniek samenstel van nature, nurture en toeval. Om zich door het leven te slaan ontwikkelt z/hij een strategie, gebaseerd op karakter en opgedane ervaringen. Er zijn eindeloos veel ervaringen mogelijk, er valt onvoorstelbaar veel te leren, dus een individueel mensenleven absorbeert maar een minimale fractie van het beschikbare. Toch moet diezelfde mens het doen met dat piepkleine beetje licht, dat toevallig op zijn pad is gekomen, om het gehele landschap van de werkelijkheid en levensstrategie uit af te leiden. Het wonderlijke daarbij is, dat mensen toch in staat zijn met elkaar een levensvatbare maatschappij te vormen. Natuurlijk is het zo, dat binnen een cultuur veel wordt gedeeld, al is die culturele bagage (Dawkins’ memen) beperkt en daarbij ook nog beperkend ten aanzien van mogelijkheden tot ontplooiing.

Verder →

+

Weg

Ik woon in de Bronsinklaan. Klinkt wat sjiek voor een gewone wijk, maar er staan bomen, dus vooruit. ‘Oude boerderij’ staat als toelichting eronder op het straatnaambord. Maar die boerderij is in geen velden of lanen te bekennen. Hij is namelijk weg. Het bordje is ervoor in de plaats gekomen. Het zou dus beter de Bronsink-weg kunnen heten. Dan kunnen de bomen ook gelijk de laan uit.
Je ziet het overal. Waar vroeger namen sloegen op iets dat er was (schoolstraat, kerkstraat, steenweg enz.), slaan ze nu op dingen die er niet meer zijn. Zoals dit industrieterrein ‘heij’ (zie foto anwb bord). Hier is dus geen hei meer, maar een industrieterrein.
Sterker nog, de hei is voor de aanleg van het industrieterrein vernield.
Misschien begon het ermee dat ergens een school of kerk verdween, maar de straatnaam bleef bestaan en dat zo met de straatnaam een herinnering eraan werd bewaard. En toen bedacht iemand, dat je dat nostalgische ook wel kunt oproepen door achteraf eens wat te neuzelen in het gemeente-archief. Onzin natuurlijk, want dat industrieterrein of de woonwijk heeft helemaal niets gemeen met die ‘heij’ of die ‘oude boerderij’. Het is alleen maar een gratuite en zelfs een beetje pijnlijke herinnering daaraan, wat er aan landelijk gebied is verdwenen.

Verder →

+

Goden

Degenen die straks mogelijk het eeuwige leven krijgen, zijn waarschijnlijk niet degenen die je het zou gunnen.

Er wordt gespeculeerd over toekomstige menselijke onsterfelijkheid, maar is het natuurlijk niet zo, dat die onsterfelijkheid voor iedereen zou zijn weggelegd. Het zou een select gezelschap zijn van mensen die het zich kunnen veroorloven, een ultieme bezegeling van de kloof tussen arm en rijk. Het Geld zou, behalve macht en roem, nu ook deze bonus mogen incasseren. Het zou in allerlei opzichten lijken op de toestand in het oude Griekenland, met zijn onsterfelijke goden op de Olympus. Ook deze nieuwe goden kunnen naar believen hun wil opleggen aan de sterfelijke mensen; dezelfde mechanismen als die vermogen en macht doen concentreren bij een kleine bevoorrechte groep zouden ook de onsterfelijkheid beheersen.

Verder →

+

Vrije Wil als quantumverschijnsel

Ik heb een vrije wil, althans dat ervaar ik zo. Ik kan iets doen of laten en zelfs als ik iets tegen mijn zin moet doen kan ik er nog voor kiezen om te berusten of in verzet te komen.
Ergens voor of tegen zijn, er zin in hebben of niet, laat al zien dat achter die vrije wil drijfveren zitten die bij nader inzien helemaal niet vrij zijn. Het zijn ervaringsfeiten die zijn bepaald door mijn aard, gesteldheid, kennis en de omstandigheden.
Wanneer ik besluit een bepaalde richting in te slaan kan ik deze beslissing altijd terugvoeren op een strategie die op dezelfde manier bepaald is doordat ik ben wie ik ben, niet doordat een opperwezen alles al heeft gedetermineerd.
Hoewel men dat laatste toch staande zou kunnen houden, vind ik het een aantrekkelijker idee om hier een soort quantum-verschijnsel in te zien. Mijn denken en mogelijk te volgen strategie / te maken keuze zijn onbepaald tot het moment passeert, dat de gevolgde koers ‘zich openbaart’. Het bepaald-worden van mijn strategie of keuze overkomt mij. Dit is als het ware het moment dat de onderzoeker door zijn quantum-microscoop tuurt om de positie van een deeltje vast te stellen.

Verder →

+

Heel gewoon in Deventer

Volledige zonsverduistering in Deventer!
Niet alleen op de Faroereilanden, maar ook in ons onvolprezen Deventer werd de zon om 10:37 uur volledig afgedekt. Sterker nog, de afdekking was al bij zonsopgang een feit en zal waarschijnlijk de gehele dag aanhouden.

Verder →

+

Talent

Het wemelt van de grote denkers.
Dat sommigen eeuwige roem verwierven
komt vooral doordat zij ook nog
praktische talenten hadden.

Verder →

Beelden om een verhaal te ondersteunen zijn belangrijker dan ooit, vaak zijn de rollen zelfs omgedraaid. Een vormgever moet dus getraind zijn in het ontdekken en beoordelen van beeldmateriaal. Leren kijken kan overal, maar bij uitstek in één van de prachtige botanische tuinen die Nederland rijk is. Bijvoorbeeld het arboretum Trompenburg in Rotterdam.

Alle fotografie is van mijzelf tenzij anders aangegeven. De slider hieronder komt uit mijn collecties op flickr.